Zwrot podatku z pracy za granicą

 

 

reklama

Imię i nazwisko

Numer telefonu

E-mail

 

 

Strona główna

 

Napisz do nas:

 

Jak wybrać firmę do rozliczenia podatku?

 

Zasiłki rodzinne

za granicą

 

Informacje podatkowe

Zwrot podatku z:

- Wielkiej Brytanii

- Irlandii

- Niemiec

- Holandii

- Belgii

- Szwecji

- Finlandii

- Danii

- Francji

- Hiszpanii

- Portugalii

- Austrii

- Grecji

- Włoch

- Luksemburga

 

Zaproponuj firmę do zestawienia - wyślij wiadomość na:

 

Informacje prasowe

 

Zwrot podatku z Francji

   

 

Obywatele polscy przebywający czasowo we Francji mogą podlegać opodatkowaniu na terenie tego kraju, lecz nie powinni płacić wtedy podatków w Polsce. We Francji opodatkowaniu podlegają:

• osoby zamieszkałe we Francji (obywatelstwa francuskiego lub obcokrajowcy), czyli posiadające miejsce stałego pobytu we Francji, lub osoby przebywające dłużej niż 183 dni w roku:
• osoby aktywne zawodowo na terenie Francji (pracownicy zatrudnieni lub działający na zasadzie samozatrudnienia), chyba że jest to ich działalność dodatkowa (za działalność główną przyjmuje się tę, której podlegający opodatkowaniu poświęca najwięcej czasu lub z której ma największy dochód),
• osoby, które mają ulokowane na terenie Francji centrum swoich interesów ekonomicznych, czyli posiadają siedzibę (miejsce zamieszkania), skąd kierują lub gdzie prowadzą swoją działalność gospodarczą czy inwestycyjną,
• francuscy urzędnicy państwowi pełniący swoje funkcje za granicą.

Osoby nie zamieszkałe we Francji, lecz będące właścicielami lub najemcami budynków położonych we Francji lub mające dochód, którego źródło znajduje się na terenie Francji (dochód pochodzenia francuskiego).

Do dochodów podlegających opodatkowaniu we Francji wlicza się: wynagrodzenie z działalności zawodowej lub innej przynoszącej zysk; dochód z rzeczy (dóbr) ruchomych i nieruchomych (nieruchomości); dochód od wartości majątku ruchomego i nieruchomego; dochody z działalności rolniczej; dochody z działalności przemysłowej, handlowej i rzemieślniczej; renty; posiadany (lub nabyty lub pozyskany) majątek (tzw. podatek od nabytego majątku – ISF).

Deklaracja podatkowa jest corocznie wysyłana pocztą przez urząd skarbowy właściwy ze względu na miejsce zamieszkania podatnika.

W przypadku nieotrzymania formularza potrzebnego do dokonania rocznego rozliczenia (odpowiednika polskiego PIT) należy zgłosić się do urzędu skarbowego. Natomiast osoby podlegające opodatkowaniu we Francji, których dochód jest pochodzenia francuskiego, ale nie zamieszkujące na terenie tego kraju, składają swe deklaracje podatkowe w urzędzie skarbowym (podatkowym) właściwym dla osób nie zamieszkałych we Francji.

Deklarację podatkową powinien wypełniać i składać (także za pośrednictwem internetu) każdy podatnik indywidualnie. Zachętą do składania deklaracji internetowych jest redukcja należnego podatku o 20 euro (począwszy od deklaracji za 2005 rok do 2007 roku).

Roczną deklarację podatkową należy złożyć:

• ogół podatników – do 15 marca roku następującego po zakończeniu roku podatkowego,
• podatnicy podlegający opodatkowaniu według prawa francuskiego, a nie zamieszkujący we Francji, delegowani za granicę – w zależności od kraju wykonywania działalności lub zamieszkania – odpowiednio do 30 kwietnia, 15 maja, 31 maja lub 30 czerwca.

Progi podatkowe przyjęte na rok 2006

Dochód w euro
Stopa
procentowa wymiaru
Poniżej 5515 0 proc.
Od 5515 do 10846 5,5 proc.
Od 10 846 do 24 432 14 proc.
Od 24 432 do 65 559 30 proc.
Powyżej 65 559 40 proc.

Zaliczki na poczet podatku są płacone w ratach, trzy razy w roku (połowa lutego, maja, września) w urzędzie podatkowym właściwym dla miejsca zamieszkania osoby opodatkowanej.

Kara za niezgłoszenie deklaracji w terminie, jak też za opóźnienie płatności poszczególnych rat, wynosi 10 proc. wartości naliczonego podatku.

 

Źródło: GAZETA PRAWNA NR 112 (1730) 2006-06-09 > Prawo i Życie

 

 

Francja ma iloraz rodzinny
 

We Francji istnieje rozbudowany system ulg prorodzinnych. Największą rolę odgrywa iloraz rodzinny. Jego wysokość, a tym samym łączne obciążenia podatkowe, zależy od części fiskalnych, obliczonych w zależności od wielkości i składu rodziny.

RAPORT

Łączny dochód do opodatkowania rodziny we Francji wynika z podzielenia rzeczywistego dochodu przez odpowiednią liczbę części fiskalnych. Jak wyjaśniła Joanna Narkiewicz-Tarłowska, starszy menedżer, doradca podatkowy w PricewaterhouseCoopers, podziału tego dokonuje się w następujący sposób: pierwsza część przypada na osobę samotną, dwie części na małżonków, po pół części na każde z dwojga pierwszych dzieci będących na utrzymaniu i po jednej części na każde następne dziecko.

- W związku z tym np. dochód małżeństwa z trojgiem dzieci jest dzielony na cztery części. Od tak podzielonej kwoty oblicza się podatek według skali i następnie mnoży przez cztery. Dzięki temu zmniejsza się efekt progresji, czyli później wpada się w wyższe progi podatkowe. W rezultacie iloraz rodzinny pozwala na zapłacenie znacząco niższego podatku w przypadku posiadania licznej rodziny. Dodatkowo w sytuacji, gdy posiada się dziecko niepełnosprawne, można podwyższyć kwotę ilorazu o pół części fiskalnej - wyjaśniła Joanna Narkiewicz-Tarłowska.

Innymi instrumentami prorodzinnej polityki fiskalnej we Francji są ulgi związane bezpośrednio z kosztami ponoszonymi na wychowanie i wykształcenie dziecka.

- Przykładowo w roku 2006 można było odliczyć od dochodu opłaty ponoszone za opiekę nad dzieckiem wykonywaną poza własnym domem lub w domu przez asystenta wychowawczego - w wysokości 50 proc. kosztów do kwoty 2,3 tys. euro, jak i odliczyć od podatku niewielkie kwoty, mające częściowo pokryć koszty nauki dziecka w gimnazjum (rocznie 61 euro), liceum (153 euro) i szkole wyższej (183 euro) - obliczyła Joanna Narkiewicz-Tarłowska.

Iwona Boniecka, starszy konsultant w dziale doradztwa podatkowego PricewaterhouseCoopers, wskazała, że we Francji dąży się przede wszystkim do uproszczenia systemu świadczeń rodzinnych, preferowania usług skierowanych ku rodzinie, zapewnienia opieki we wczesnym dzieciństwie, pomocy mieszkaniowej i minimum społecznego.

- Na uwagę zasługują te świadczenia, które pojawiają się w pierwszych trzech latach życia dziecka. W tym zakresie państwo francuskie wspiera rodziny, przyznając różnego typu zasiłki. Są to zasiłki o zróżnicowanych formach, dostosowane do wieku dziecka, sytuacji materialnej rodziny, potrzeb - m.in. zasiłki rodzinne, stałe dodatki na kolejne dzieci. Do tego dochodzą dodatki na dzieci chore i niepełnosprawne, dla rodziców samotnych, dodatek z okazji rozpoczęcia roku szkolnego, zasiłki dla bezrobotnych, tanie mieszkania komunalne, bezpłatna opieka medyczna itd. Łączne zasiłki wspomagające rodzinę we Francji kosztują 2,8 proc. PKB, co jest jednym z najwyższych wskaźników w Europie - tłumaczyła Iwona Boniecka.

Wskazała także, że rząd francuski przygotował szczególne udogodnienia dla rodziców, którzy zdecydują się na trójkę dzieci. Mogą oni wówczas liczyć na 750 euro miesięcznie, czyli dwa razy więcej niż przy drugim dziecku.

- Na uwagę zasługuje również francuski system emerytalny, w który wbudowane są rozwiązania stanowiące instrumenty polityki rodzinnej, m.in. podniesienie emerytury z uwagi na wychowanie dużej liczby dzieci, wydłużenie okresu składkowego i ubezpieczenie społeczne dla rodziców, których praca zawodowa to wychowywanie swych dzieci. Z reguły wychowanie trojga dzieci oznacza podniesienie wysokości emerytury o 10 proc., każde kolejne dziecko oznacza dodatkowy wzrost świadczenia o 5 proc., choć ogółem przyrost ten nie może przekroczyć 30 proc. kwoty bazowej - podsumowała Iwona Boniecka.

Ważne!

We Francji istnieje możliwość uzyskania zasiłków mieszkaniowych. Są one przyznawane w celu częściowego pokrycia kosztów wynajmu mieszkania osobom i rodzinom o niskich dochodach. Można otrzymać też zasiłek o charakterze rodzinnym, który skierowany jest do młodych małżeństw oraz do rodzin, które zamieszkują z osobami wymagającymi ich opieki, np. z dziećmi

Ewa Matyszewska
Źródło: GAZETA PRAWNA Poradnik emigranta

 

Praca we Francji

 

Aby legalnie pracować we Francji, należy posiadać kartę pobytu i pozwolenie na pracę. W ciągu dwóch pierwszych miesięcy od przybycia na terytorium Francji należy złożyć wniosek o wydanie karty pobytu w prefekturze, podprefekturze, merostwie lub komisariacie policji w zależności od miejsca, gdzie dana osoba przebywa. Przyszły pracownik powinien dołączyć do wniosku poświadczenie zatrudnienia podpisane przez pracodawcę, określające między innymi przewidywany okres zatrudnienia.

Polski obywatel pracujący we Francji (w zależności od czasu wykonywanej przez niego pracy) jest zobowiązany do posiadania jednego z poniższych dokumentów:

karta pobytu tymczasowego z dopiskiem „pracownik najemny” (la carte de séjour temporaire salarié), która pozwala zarówno na pobyt jak i pracę; wydawana jest na rok i upoważnia do wykonywania jednego lub kilku zawodów wskazanych na karcie; może być odnawiana (przedłużana),

karta pobytu tymczasowego z dopiskiem "pozwolenie tymczasowe na pracę” (la carte de séjour temporaire "autorisation provisoire de travail"); pozwolenie to jest wydawane na odnawialny okres dziewięciu miesięcy; czas trwania i okres ważności karty pobytu zależy od czasu trwania tymczasowego zezwolenia na pracę; ten rodzaj karty pracy nie zezwala na zmianę pracodawcy, ani na pozostanie we Francji dłużej niż pozwala na to okres tymczasowego zezwolenia na pracę,

umowa na pracę sezonową – zezwala na pracę sezonową u określonego pracodawcy w czasie nie mogącym w zasadzie przekroczyć 6 miesięcy na przestrzeni 12 miesięcy.

Osoba ubiegająca się o zatrudnienie nie może przyjechać do Francji w celu poszukiwania pracy, o ile nie posiada uregulowanego pobytu (np. karta pobytu na czas określony). Przebywając na terenie Polski osoba zainteresowana podjęciem pracy we Francji zgłasza się do Krajowej Agencji Przyjmowania Cudzoziemców i Migracji (ANAEM) z biurem w Warszawie, gdzie może uzyskać informacje o możliwościach zatrudnienia we Francji, a także złożyć i odebrać odpowiednie dokumenty. Przyjmuje się, że to pracodawca francuski jest inicjatorem procesu rekrutacji cudzoziemca. Pracodawca składa wniosek o zatrudnienie polskiego pracownika, w odpowiedniej ze względu na siedzibę swojego przedsiębiorstwa, Dyrekcji Departamentalnej Pracy, Zatrudnienia i Szkolenia Zawodowego (DDTEFP), która w porozumieniu z Krajową Agencją Zatrudnienia (ANPE) weryfikuje informacje o niemożności znalezienia lokalnego pracownika na wskazane przez pracodawcę stanowisko. Jeżeli decyzja jest pozytywna, a kandydat do pracy przebywa regularnie we Francji, ANAEM przekazuje zainteresowanemu poświadczoną umowę o pracę oraz polecenie zgłoszenia się do DDTEFP w celu uzyskania tymczasowego pozwolenia na pracę lub do prefektury celem odbioru odpowiedniej karty pobytu.

Jeżeli pracownik przebywa na terenie Polski, zostaje wezwany przez biuro ANAEM i poddany badaniom we wskazanej na terenie Polski przychodni. Po odbyciu badań i w oparciu o przesłane dokumenty polski obywatel otrzymuje pozwolenie na pracę.

Polskę i Francję łączą dwie umowy o zatrudnieniu: w sprawie wymiany stażystów zawodowych z 1990 r. oraz o zatrudnieniu we Francji polskich pracowników sezonowych z 1992 r. Aktualnych ofert pracy w ramach obu omów należy szukać w powiatowych i wojewódzkich urzędach pracy oraz na stronach internetowych:

 

ŹRÓDŁA INFORMACJI

http://www.eco.amb-pologne.fr/ - Wydział Ekonomiczno-Handlowy Ambasady RP w Paryżu

http://www.ambafrance.org.pl - Ambasada Republiki Francuskiej

http://www.travail.gouv.fr/ - Ministerstwo Zatrudnienia, Spójności Społecznej i Mieszkalnictwa Francji

 

Google 

 

Copyright © 2009 Bavaria consulting Sp. z o.o.