|
| |
| Zwrot podatku z Francji |
|
|
|
Obywatele polscy przebywający czasowo
we Francji mogą podlegać opodatkowaniu na terenie tego
kraju, lecz nie powinni płacić wtedy podatków w Polsce.
We Francji opodatkowaniu podlegają:
• osoby zamieszkałe we Francji
(obywatelstwa francuskiego lub obcokrajowcy), czyli
posiadające miejsce stałego pobytu we Francji, lub osoby
przebywające dłużej niż 183 dni w roku:
• osoby aktywne zawodowo na terenie Francji (pracownicy
zatrudnieni lub działający na zasadzie
samozatrudnienia), chyba że jest to ich działalność
dodatkowa (za działalność główną przyjmuje się tę,
której podlegający opodatkowaniu poświęca najwięcej
czasu lub z której ma największy dochód),
• osoby, które mają ulokowane na terenie Francji centrum
swoich interesów ekonomicznych, czyli posiadają siedzibę
(miejsce zamieszkania), skąd kierują lub gdzie prowadzą
swoją działalność gospodarczą czy inwestycyjną,
• francuscy urzędnicy państwowi pełniący swoje funkcje
za granicą.
Osoby nie zamieszkałe we Francji,
lecz będące właścicielami lub najemcami budynków
położonych we Francji lub mające dochód, którego źródło
znajduje się na terenie Francji (dochód pochodzenia
francuskiego).
Do dochodów podlegających
opodatkowaniu we Francji wlicza się: wynagrodzenie z
działalności zawodowej lub innej przynoszącej zysk;
dochód z rzeczy (dóbr) ruchomych i nieruchomych
(nieruchomości); dochód od wartości majątku ruchomego i
nieruchomego; dochody z działalności rolniczej; dochody
z działalności przemysłowej, handlowej i rzemieślniczej;
renty; posiadany (lub nabyty lub pozyskany) majątek
(tzw. podatek od nabytego majątku – ISF).
Deklaracja podatkowa jest corocznie
wysyłana pocztą przez urząd skarbowy właściwy ze względu
na miejsce zamieszkania podatnika.
W przypadku nieotrzymania formularza
potrzebnego do dokonania rocznego rozliczenia
(odpowiednika polskiego PIT) należy zgłosić się do
urzędu skarbowego. Natomiast osoby podlegające
opodatkowaniu we Francji, których dochód jest
pochodzenia francuskiego, ale nie zamieszkujące na
terenie tego kraju, składają swe deklaracje podatkowe w
urzędzie skarbowym (podatkowym) właściwym dla osób nie
zamieszkałych we Francji.
Deklarację podatkową powinien
wypełniać i składać (także za pośrednictwem internetu)
każdy podatnik indywidualnie. Zachętą do składania
deklaracji internetowych jest redukcja należnego podatku
o 20 euro (począwszy od deklaracji za 2005 rok do 2007
roku).
Roczną deklarację podatkową należy
złożyć:
• ogół podatników – do 15 marca roku
następującego po zakończeniu roku podatkowego,
• podatnicy podlegający opodatkowaniu według prawa
francuskiego, a nie zamieszkujący we Francji, delegowani
za granicę – w zależności od kraju wykonywania
działalności lub zamieszkania – odpowiednio do 30
kwietnia, 15 maja, 31 maja lub 30 czerwca.
Progi podatkowe przyjęte na rok 2006
Dochód w euro
Stopa
procentowa wymiaru
Poniżej 5515 0 proc.
Od 5515 do 10846 5,5 proc.
Od 10 846 do 24 432 14 proc.
Od 24 432 do 65 559 30 proc.
Powyżej 65 559 40 proc.
Zaliczki na poczet podatku są płacone
w ratach, trzy razy w roku (połowa lutego, maja,
września) w urzędzie podatkowym właściwym dla miejsca
zamieszkania osoby opodatkowanej.
Kara za niezgłoszenie deklaracji w
terminie, jak też za opóźnienie płatności poszczególnych
rat, wynosi 10 proc. wartości naliczonego podatku.
Źródło:
GAZETA PRAWNA NR 112 (1730) 2006-06-09 > Prawo i Życie
|
|
|
|
Francja ma
iloraz rodzinny
We Francji
istnieje rozbudowany system ulg prorodzinnych. Największą rolę odgrywa
iloraz rodzinny. Jego wysokość, a tym samym łączne obciążenia podatkowe,
zależy od części fiskalnych, obliczonych w zależności od wielkości i
składu rodziny.
RAPORT
Łączny dochód do opodatkowania rodziny we Francji wynika z podzielenia
rzeczywistego dochodu przez odpowiednią liczbę części fiskalnych. Jak
wyjaśniła Joanna Narkiewicz-Tarłowska, starszy menedżer, doradca
podatkowy w PricewaterhouseCoopers, podziału tego dokonuje się w
następujący sposób: pierwsza część przypada na osobę samotną, dwie
części na małżonków, po pół części na każde z dwojga pierwszych dzieci
będących na utrzymaniu i po jednej części na każde następne dziecko.
- W związku z tym np. dochód małżeństwa z trojgiem dzieci jest dzielony
na cztery części. Od tak podzielonej kwoty oblicza się podatek według
skali i następnie mnoży przez cztery. Dzięki temu zmniejsza się efekt
progresji, czyli później wpada się w wyższe progi podatkowe. W
rezultacie iloraz rodzinny pozwala na zapłacenie znacząco niższego
podatku w przypadku posiadania licznej rodziny. Dodatkowo w sytuacji,
gdy posiada się dziecko niepełnosprawne, można podwyższyć kwotę ilorazu
o pół części fiskalnej - wyjaśniła Joanna Narkiewicz-Tarłowska.
Innymi instrumentami prorodzinnej polityki fiskalnej we Francji są ulgi
związane bezpośrednio z kosztami ponoszonymi na wychowanie i
wykształcenie dziecka.
- Przykładowo w roku 2006 można było odliczyć od dochodu opłaty
ponoszone za opiekę nad dzieckiem wykonywaną poza własnym domem lub w
domu przez asystenta wychowawczego - w wysokości 50 proc. kosztów do
kwoty 2,3 tys. euro, jak i odliczyć od podatku niewielkie kwoty, mające
częściowo pokryć koszty nauki dziecka w gimnazjum (rocznie 61 euro),
liceum (153 euro) i szkole wyższej (183 euro) - obliczyła Joanna
Narkiewicz-Tarłowska.
Iwona Boniecka, starszy konsultant w dziale doradztwa podatkowego
PricewaterhouseCoopers, wskazała, że we Francji dąży się przede
wszystkim do uproszczenia systemu świadczeń rodzinnych, preferowania
usług skierowanych ku rodzinie, zapewnienia opieki we wczesnym
dzieciństwie, pomocy mieszkaniowej i minimum społecznego.
- Na uwagę zasługują te świadczenia, które pojawiają się w pierwszych
trzech latach życia dziecka. W tym zakresie państwo francuskie wspiera
rodziny, przyznając różnego typu zasiłki. Są to zasiłki o zróżnicowanych
formach, dostosowane do wieku dziecka, sytuacji materialnej rodziny,
potrzeb - m.in. zasiłki rodzinne, stałe dodatki na kolejne dzieci. Do
tego dochodzą dodatki na dzieci chore i niepełnosprawne, dla rodziców
samotnych, dodatek z okazji rozpoczęcia roku szkolnego, zasiłki dla
bezrobotnych, tanie mieszkania komunalne, bezpłatna opieka medyczna itd.
Łączne zasiłki wspomagające rodzinę we Francji kosztują 2,8 proc. PKB,
co jest jednym z najwyższych wskaźników w Europie - tłumaczyła Iwona
Boniecka.
Wskazała także, że rząd francuski przygotował szczególne udogodnienia
dla rodziców, którzy zdecydują się na trójkę dzieci. Mogą oni wówczas
liczyć na 750 euro miesięcznie, czyli dwa razy więcej niż przy drugim
dziecku.
- Na uwagę zasługuje również francuski system emerytalny, w który
wbudowane są rozwiązania stanowiące instrumenty polityki rodzinnej,
m.in. podniesienie emerytury z uwagi na wychowanie dużej liczby dzieci,
wydłużenie okresu składkowego i ubezpieczenie społeczne dla rodziców,
których praca zawodowa to wychowywanie swych dzieci. Z reguły wychowanie
trojga dzieci oznacza podniesienie wysokości emerytury o 10 proc., każde
kolejne dziecko oznacza dodatkowy wzrost świadczenia o 5 proc., choć
ogółem przyrost ten nie może przekroczyć 30 proc. kwoty bazowej -
podsumowała Iwona Boniecka.
Ważne!
We Francji istnieje możliwość uzyskania zasiłków mieszkaniowych. Są one
przyznawane w celu częściowego pokrycia kosztów wynajmu mieszkania
osobom i rodzinom o niskich dochodach. Można otrzymać też zasiłek o
charakterze rodzinnym, który skierowany jest do młodych małżeństw oraz
do rodzin, które zamieszkują z osobami wymagającymi ich opieki, np. z
dziećmi
Ewa Matyszewska
Źródło: GAZETA PRAWNA Poradnik emigranta |
Aby
legalnie pracować we Francji, należy posiadać kartę
pobytu i pozwolenie na pracę. W ciągu dwóch
pierwszych miesięcy od przybycia na terytorium
Francji należy złożyć wniosek o wydanie karty pobytu
w prefekturze, podprefekturze, merostwie lub
komisariacie policji w zależności od miejsca, gdzie
dana osoba przebywa. Przyszły pracownik powinien
dołączyć do wniosku poświadczenie zatrudnienia
podpisane przez pracodawcę, określające między
innymi przewidywany okres zatrudnienia.
Polski
obywatel pracujący we Francji (w zależności od czasu
wykonywanej przez niego pracy) jest zobowiązany do
posiadania jednego z poniższych dokumentów:
karta
pobytu tymczasowego z dopiskiem „pracownik najemny”
(la carte de séjour temporaire salarié), która
pozwala zarówno na pobyt jak i pracę; wydawana jest
na rok i upoważnia do wykonywania jednego lub kilku
zawodów wskazanych na karcie; może być odnawiana
(przedłużana),
karta
pobytu tymczasowego z dopiskiem "pozwolenie
tymczasowe na pracę” (la carte de séjour temporaire
"autorisation provisoire de travail"); pozwolenie to
jest wydawane na odnawialny okres dziewięciu
miesięcy; czas trwania i okres ważności karty pobytu
zależy od czasu trwania tymczasowego zezwolenia na
pracę; ten rodzaj karty pracy nie zezwala na zmianę
pracodawcy, ani na pozostanie we Francji dłużej niż
pozwala na to okres tymczasowego zezwolenia na
pracę,
umowa na
pracę sezonową – zezwala na pracę sezonową u
określonego pracodawcy w czasie nie mogącym w
zasadzie przekroczyć 6 miesięcy na przestrzeni 12
miesięcy.
Osoba
ubiegająca się o zatrudnienie nie może przyjechać do
Francji w celu poszukiwania pracy, o ile nie posiada
uregulowanego pobytu (np. karta pobytu na czas
określony). Przebywając na terenie Polski osoba
zainteresowana podjęciem pracy we Francji zgłasza
się do Krajowej Agencji Przyjmowania Cudzoziemców i
Migracji (ANAEM) z biurem w Warszawie, gdzie może
uzyskać informacje o możliwościach zatrudnienia we
Francji, a także złożyć i odebrać odpowiednie
dokumenty. Przyjmuje się, że to pracodawca francuski
jest inicjatorem procesu rekrutacji cudzoziemca.
Pracodawca składa wniosek o zatrudnienie polskiego
pracownika, w odpowiedniej ze względu na siedzibę
swojego przedsiębiorstwa, Dyrekcji Departamentalnej
Pracy, Zatrudnienia i Szkolenia Zawodowego (DDTEFP),
która w porozumieniu z Krajową Agencją Zatrudnienia
(ANPE) weryfikuje informacje o niemożności
znalezienia lokalnego pracownika na wskazane przez
pracodawcę stanowisko. Jeżeli decyzja jest
pozytywna, a kandydat do pracy przebywa regularnie
we Francji, ANAEM przekazuje zainteresowanemu
poświadczoną umowę o pracę oraz polecenie zgłoszenia
się do DDTEFP w celu uzyskania tymczasowego
pozwolenia na pracę lub do prefektury celem odbioru
odpowiedniej karty pobytu.
Jeżeli
pracownik przebywa na terenie Polski, zostaje
wezwany przez biuro ANAEM i poddany badaniom we
wskazanej na terenie Polski przychodni. Po odbyciu
badań i w oparciu o przesłane dokumenty polski
obywatel otrzymuje pozwolenie na pracę.
Polskę i
Francję łączą dwie umowy o zatrudnieniu: w sprawie
wymiany stażystów zawodowych z 1990 r. oraz o
zatrudnieniu we Francji polskich pracowników
sezonowych z 1992 r. Aktualnych ofert pracy w ramach
obu omów należy szukać w powiatowych i wojewódzkich
urzędach pracy oraz na stronach internetowych:
|
|